Ricevo da Enzo Parravicini che ringrazio e pubblico molto volentieri questa rima (sono quartine ABCB) in dialetto dal titolo “Sagra di Monticello” da lui recuperata in un cassetto che non veniva aperto da moooolto tempo.
Autori dell’opera: I malcontenti.
In maniera molto naive l’opera mi ricorda la poesia del “Sabato del villaggio” di Leopardi : tutto è più bello nella sua attesa.
Chiudo ponendomi la domanda finora senza risposta : dov’era il locale del Limunta da dove la banda non si decide a uscire? Chi avesse informazioni non esiti a fornircele.
Quarta d’agust
festa de Môntisel
un gran prugramma
côn poch de bell
Gh’è sta un dissidii
tra president e curàa
per el corp de musica
che duveven ingaggià
El curàa el vôreva
quela de Casàa
ma el president della festa
l’era dur de piegà
Da vero cômpetent, el president
el gha faa capì però
che sônava mei
quella de Barzanò
Povera festa
mal l’han trattada
invece de tradizional
l’han ciamada rinômada.
Côrsa di oeuv
mangiador de zabaium
un vero programma
sparaa cun l’canôn
Ven l’ ôra della cuccagna
tutta la gent lè prônta
ma la banda che dev dà el segnal
la ven mai via del Limunta.
El banchett dela banda
le staa ôn vero capôlavur
ma alla fin che andaa de mezz
hin staa i ôrecc di spettadôr.
Trii squadroni baldanzôs
Casiragh, Montisel e Cortenoeuva
fin d’un ôra prima
eren prônt alla gran proeuva
Tucc vureven fas ônur
sott ai oeucc de la môrusa
ma alla fin han fa pietaa
cum’è i tôgnit a porta tôsa
Monta de chi, monta de là
tucc cercaven de pôdè rivà
ma alla fin sti pover casciavid
cun la piva in del sach han dôvuu turna cà
Per fortôna che el Cômitaa
tuta gent ben madura
el ga cônsegnaa i premi in stess
per facch dismentega la cattiva figura.
Gh’è staa pur ôna nuvitaa
che l’ha fàa ôn gran fracass
perchè i premi dela cuccagna
invece d’inalt eren abass
Quasi tucc han côncors ala cuccagna
chi con biscott, chi con danee
la testa de porch la dada ul becchee
des luganeghit el cavagiaz cervelee.
Gh’era una cesta de frutta
e in mes un’inguria
quatter bôttili de spumant
e du fiasch de vin de Manduria.
A sentii el scior president
nun dôvevôm divertiss
invece ghemm avuu el noster de fa
per pôdè minga stufis.
Voeurum sperà che per l’an che vegn
tucc i sciôri del cômitàa
cercheran de fa in manera
de fa divertì e minga straccàa



